Bruno Valkeniers - 26 Juni 2007

Woensdag 26 Juni 2007:
Bruno Valkeniers

Klik hier voor de foto's

Hij was aangekondigd voor maart 2007, kon toendertijd wegens een samenloop van omstandigheden niet op de afspraak aanwezig zijn.
Uitstel is geen afstel.
We zagen en hoorden Bruno Valkeniers, sinds zondag 10 juni kamerlid van het Vlaams Belang, op woensdag 27 juni binnen de muren van het ons welvertrouwde ‘De Lamme Goedzak’.

Bruno Valkeniers praatte honderduit over die verkiezingsresultaten, formuleerde rake bedenkingen naar de toekomst toe. Nu zowat een jaar geleden maakte Valkeniers de overstap naar de politieke schuit. Niet om de centen, niet om de macht, wel vanuit de drang zo schitterend verwoord door de bedenking dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De Vlaamse beweging in al haar geledingen was (is) de draad die zijn levensopvatting beheerst. Na zoveel jaren van rusteloze activiteit (KVHV, NSV, Marnixring, ANZ, denkgroep ‘In de Warande, Wies Moens Vormingsinstituut…) schonk Bruno gehoor aan de klop op de deur vanwege de politiek. Valkeniers is momenteel 52 jaar jong. Dat is inderdaad nog lang niet oud, wel oud genoeg om wel te kiezen voor radicale standpunten. Het programma van het Vlaams Belang beantwoordt aan zijn opvattingen. Hij gelooft niet in de ‘stap voor stap’, kiest ronduit voor het ‘erop en ‘erover’. Bruno moffelt zijn mening over het cordon sanitaire niet weg. Het Vlaams Belang vormt een bedreiging voor de on-staat die belgië heet. Dàt is de bestaansreden van het cordon. Met niet op de laatste plaats voor Sp.a en Groen het niet onaardig uitzicht op haast gegarandeerde deelname aan de macht en smullen van de vetpotten. Valkeniers voelde zich meteen thuis bij het Vlaams Belang. De kiezers lieten hem niet in de steek. De cijfers van 10 juni spraken duidelijke taal.

Er is Vlaams gestemd.

Bruno Valkeniers zweert in alles wat hij doet en bij een fikse dosis realiteitszin. Met, hoe dan ook, een vleugje optimisme als boventoon. De gevleugelde woorden van Willem de Zwijger vormen niet bij toeval de lijfspreuk van de Sinjoor.

Grote verliezer van 10 juni zijn de opiniepeilers. Afgegaan als een gieter. Afstraffing tevens voor Open-VLD (pro belgicistische houding en de verwijzing van de eerste Burgermanifesten naar de vuilnisbak werden niet in dank afgenomen) en de Sp.a. De pandoering voor rood behoorde niet meteen tot de verwachtingen. Misschien heeft het schamel Vlaams bewustzijn van die partij en haar aanschurken bij de PS een put gegraven. Groen heeft echt niet kunnen profiteren van de situatie. Nieuw gezicht LDD verdient gelukwensen.

En hoe het Vlaams Belang benaderen? Lichte vooruitgang, vergeleken met 2003, daarentegen een fikse stap terug in vergelijking met 2004. Er wordt beweerd dat het VB altijd beter scoort in regionale verkiezingen. Mogelijk, vertelt Bruno Valkeniers, maar hij onderstreept niettemin dat het jongste resultaat om een grondige analyse schreeuwt. Goedkope tevredenheid lijkt vooral struisvogelpolitiek. Er kwam voor de verkiezingen geen Forza Flandria tot stand. Jammer. Positief is dan weer dat er nadrukkelijk ‘Vlaams’ is gestemd. Het streven naar onafhankelijkheid maakte een goeie beurt. Valkeniers rondde zijn uiteenzetting af met de vraag die op veler lippen brandt: ‘waar gaat belgië naar toe met de jongste verkiezingsuitslag? Volgens het VB-kamerlid zijn er 3 gegevens waar niemand aan voorbij kan. Eén: er werd Vlaams gestemd. Twee: de scheiding der geesten heeft zich nog verder voltrokken. Drie: N-VA heeft de sleutel in handen. De tijd werkt in het voordeel van Vlaanderen én 2009 (regionale verkiezingen) wordt enorm belangrijk.

We kijken er samen met Bruno Valkeniers, naar uit.

Bedankt, Bruno, het was een bijzonder interessante avond.

Hugo Crols.