Bart Laeremans - 12 September 2007

Woensdag 12 September 2007:
Bart Laeremans

Klik hier voor de foto's

Ondanks 39 graden koorts zakte onze gast van deze maand toch af naar onze vertrouwde plek, de Lamme Goedzak. Wij wilden best wel het fijne weten van het debacle rond de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Bart kent als geen ander het reilen en zeilen van dit moeizaam proces. Naar aanleiding hiervan heeft hij een boek "Verbrusseling: tegengaan of ondergaan?" geschreven.

Bij de splitsing van BHV draait het om meer dan alleen de kieskring. Het grootste doel is namelijk de verfransing van de Rand tegengaan; de splitsing dient hiertoe als middel.

Bart brengt ons terug naar de periode van het Egmont-pact in 1977. Daarbij werd een DRIELEDIGE gewestvorming voorgesteld. De Franstaligen kregen inschrijvingsrecht en er ontstond bemoeizucht vanuit Brussel in de Rand. Het Egmont-pact druiste in tegen de wensen van de toenmalige Volksunie. Zij zagen liever een speciaal statuut voor Brussel, maar geen gewest. Desondanks deden zij grove toegevingen, waardoor binnen die partij een vertrouwensbreuk ontstond. Vanaf dan zagen de Vlaams Nationale Partij van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij van Lode Claes het levenslicht die later in een kartel (Vlaams Blok) de verkiezingsstrijd aangingen. Maar daar bleef het niet bij. Er ontstond in elke gemeente een anti-Egmont-comité. Dit leverde een terugval van de Franstalige stemmen in de Vlaamse Rand.

In 1988 kwam er alweer een staatshervorming die zeer nadelig uitkwam voor de Vlamingen. De faciliteitengemeenten werden gebetonneerd. In november 1991 kwam er met de institutionele atoombom een grote reactie vanwege het Vlaams Blok waardoor de partij een sprong maakte van 2,7% naar 10,3%.

Met de splitsing wil men paal en perk stellen aan de onrechtmatige inburgeringspolitiek in Brussel. De Vlamingen waren zeer verontwaardigd toen er bij de laatste verkiezingen ééntalig Franstalige folders verspreid werden, met het gevolg dat Open VLD en Sp.a veel slagen moesten incasseren.

De splitsing is bovendien eerder een kwestie van rechtvaardigheid. De Franstaligen kunnen lijsten indienen bij de verkiezingen van de Kamer, Senaat en Europa in Halle-Vilvoorde terwijl het omgekeerde niet bestaat. Denk maar aan de voorbije verkiezingen van 10 juni waar alle Franstalige partijen samen (die niet als een eenheidslijst opkwamen) maar liefst 80.000 extra stemmen raapten wat een verdubbeling betekent in vergelijking met 2004. Voor de Franstalige partijen hangt hierbij wel een prijskaartje aan vast. Dit democratisch deficit levert hen zo'n 30 miljoen oude Belgische franken op aan extra partijfinanciering. Indien zij willen deelnemen aan onze Vlaamse verkiezingen dienen zij dit echter te doen met een eenheidslijst waardoor er geen extra partijfinanciering kan bekomen worden. Bij een splitsing zouden de Franstaligen hoe dan ook slechter scoren en zou dit laatste van toepassing zijn voor alle verkiezingen.

Een kanttekening moeten we hierbij toch zeker maken. Brussel is 2-talig, terwijl Halle-Vilvoorde maar ééntalig (Vlaams) is. BHV is het laatste Belgische anachronisme dat nog bestaat.

Het arbitragehof oordeelde in 1992 dat dit alles onlogisch en ongrondwettelijk was.

Bart merkt eveneens de frustratie op van de VUB-docent Kris De Schouwer die stelt dat bij een splitsing de Vlamingen 2 zetels verliezen. Zever, zo blijkt, want de ingediende wetsvoorstellen houden hier wel degelijk rekening mee. Volgens het ingediende wetsvoorstel zou men qua stemmen de Franstaligen verbinden met Nijvel terwijl men Halle-Vilvoorde verbindt met Leuven. Vlaamse stemmen gaan door deze apparentering niet verloren.

Dan komt de ongebreidelde hypocrisie van de Franstaligen weer naar boven. Zij hebben altijd de ééntaligheid van Wallonië gehandhaafd. De Vlamingen hebben in de jaren 30 het voorstel gedaan om een twéétaligheid voor iedereen toe te passen, terwijl de Walen zich hiertegen kantten met hand en tand. Bovendien misbruiken zij het minderhedenverdrag van Europa dat tot stand kwam door de problemen in Oost-Europa. Zij willen nu dat dit verdrag op hen toegepast wordt, hoewel dit in ons land nog niet bekrachtigd is. Dit betekent echter dat dit verdrag overal zou kunnen toegepast worden waar Franstaligen in Vlaanderen wonen en erkend worden als minderheid. Hoewel van dit verdrag niets vermeld staat in het Vlaams regeerakkoord, wilde Open VLD dit toch goedkeuren.

In 2002 kwam de zaak in een stroomversnelling. Door Verhofstadt en Sp.a aan het roer zijn de provinciale kieskringen bekomen. De blunder hierbij is de toevoeging van BHV bij Leuven. Het Vlaams Blok stelde deze problematiek aan de kaak en stapte naar het Arbitragehof dat stelde dat de splitsing "kadert in de communautaire vrede". Men vindt het onterecht dat er overal provinciale kieskringen zijn, maar niet in Vlaams Brabant. Zij stelden dat deze zaak tegen 2007 opgelost moest zijn. Dit is de reden waarom Verhofstadt de voorbije verkiezingen met een week vervroegde. Nu moet er wel een oplossing bekomen worden, omdat verdere verkiezingen organiseren onmogelijk is.

In 2003 werden de resultaten van Lennik beïnvloed doordat de stemmen van alle Belgen die in het buitenland wonen, toegevoegd werden bij deze gemeente. Stof die zorgt voor actie van de burgemeesters in Halle-Vilvoorde.

Het punt van de verkiezingen in 2004 was de onverwijlde splitsing van BHV. Geert Bourgeois stelde in de Morgen niet deel te nemen aan een Vlaamse regering indien BHV niet gesplitst werd. Een beloftebreuk leverde hem toch een ministerportefeuille op.

In 2005 ging men de confrontatie aan en zorgde een onhandige onderhandeling voor extra polarisatie. Eerst trachtte men te onderhandelen via dialoog, wat weinig succes opleverde. Daarna stelde men een orgaan samen met 8 Vlamingen, 8 Franstaligen en 1 Duitstalige. De Vlamingen waren dus in de minderheid, waardoor er geen resultaat werd geboekt. In mei van dat jaar kwamen dan maar de topfiguren van de partijen samen die niet eens van Halle-Vilvoorde waren. De Franstaligen ijverden voor de uitbreiding van Brussel. Daarnaast eisen zij een gerechtelijke splitsing, waardoor er naast een Nederlandstalige ook een Franstalige rechtbank ontstaat in Halle-Vilvoorde. Deze absurde toegevingen werden nog net op tijd gestopt. De koning heeft dit alles dan toch maar met de mantel der liefde gedekt waardoor de regering geen moeilijkheden kreeg. In de Vlaamse Regering leidde deze mislukking tot een crisis.

Het Vlaams Belang reikte meermaals de hand naar de andere Vlaamse partijen als stok achter de deur. Op die manier kon er een ruime meerderheid behaald worden.

Tot slot nog enkele feiten:
     * Elk jaar zijn er 6.000 Brusselaars die verhuizen naar de Rand.
          Op 10 jaar tijd gaat het om 60.000 inwoners.
          In de Rand ontstaat hierdoor een grote ontnederlandsing;
     * Dit brengt een islamisering van de Rand met zich mee;
     * Van de jonge moeders in Vilvoorde zijn er slechts 36,9% Nederlandstalig;
     * De Vlaamse stemmen stagneren in Halle-Vilvoorde,
          terwijl de Franstalige stemmen op 10 jaar tijd gestegen zijn met 100.000.
          De snel-Belg-wet, inwijking, … vormen hierbij een doorn in het oog en speelt in de kaart van verfransing;
     * De Vlaamse regering werkt de verfransing in de hand door hun verstedelijkingsbeleid.
          Zij investeren in de rand rond Brussel, terwijl de Franstaligen er gebruik van maken;
     * In welke mate kunnen we het in de Rand nog aan?
          Indien Vlaanderen een onafhankelijke staat wordt, kunnen we hierdoor Brussel wel eens verliezen.

We besluiten dat, gezien de snelle verfransing van de Rand, er een hoogdringendheid is in de splitsing van BHV.

Reccino Van Lommel