Wie was "IRMA LAPLASSE"?

Irma Elisa Swertvaegher, echtgenote van Henri Laplasse, moeder van Frederik en Angèle, werd geboren in Schore op 4 februari 1904. Ze woonde met haar gezin in Oostduinkerke. Ze werd op 10 februari 1945 door het militaire gerechtshof van Gent wegens verklikking, spionage en verraad ter dood veroordeeld en op 30 mei 1945 in de gevangenis van Brugge gefusilleerd. Irma Laplasse werd verantwoordelijk geacht voor de dood van een aantal verzetslieden uit Oostduinkerke. Irma zou hen aan de Duitsers hebben verklikt. Vandaag weet men dat Irma géén schuld had aan de dood van die mannen.
 
De familie Laplasse was erg Vlaamsgezind zoals trouwens een groot deel van de bevolking van Oostduinkerke. Vader Henri was lid van het VNV en dat was in de bevrijdingsdagen een misdrijf!
 
Na de aanhouding van Irma werd ze opgesloten (eveneens haar dochter Angèle die toen pril jong was) in een ‘hennekot’. Ze werd mishandeld. Na een schijnproces (de bevolking eiste bloed) werd ze ter dood veroordeeld en vermoord.
 
Waarom schijnproces? Getuigen ten laste werden opgeroepen, de verklaringen werden niet nagetrokken op de waarheid, de rapporten van de éérste ondervragers (Canadese soldaten) werden weggelachen, kortom, de échte schuldigen wilden hun vel redden.
Later is gebleken dat de schietpartij, die Irma zou hebben uitgelokt, gebeurd is tussen twee rivaliserende verzetsgroepen die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Maar Irma moést sterven!
 
Waarom die herdenkingsmis in Turnhout?
Er gebeurden twee dingen:
Ten eerste: Bert De Wildeman schreef een aangrijpende theatermonoloog ‘De honden in het Zegekoor’ en trok daarmee door heel Vlaanderen. Ook kwam hij naar Turnhout, en de opvoering werd een succes zoals overal!
Ten tweede: er werd bekomen dat het Hof van Cassatie het proces zou bestuderen, om het mogelijk te laten overdoen door een huidige militaire rechtbank. Dat bracht de stemming in Oostduinkerke, die na jaren nóg steeds vijandig was, aan de kook. Angèle ontving zelfs dreigbrieven. De geplande herdenkingsmis in Oostduinkerke kon er niét doorgaan.
Resultaat: een aantal Turnhoutse Vlaamse verenigingen (van buiten de politiek!) staken de koppen bijeen en namen het initiatief.
De pastoor-deken van Turnhout gaf onmiddellijk zijn fiat, en kreeg de nodige dreigbrieven. Er stond zelfs een ‘groep weerstanders’ (linkse rakkers) aan de ingang van de kerk met een spandoek, maar niet lang!!!
Zuster M. Joannes Van Dyck, kanunnikes van het Heilig Graf, werd vereerd met de vraag de teksten voor de misviering en de homilie op zich te nemen. Wat ze ook voorbeeldig heeft gedaan.
 
Dat er volk was, véél volk, ziet U aan de bijgevoegde fotoreportage. .