HECTOR VAN OEVELEN - 11 Oktober 2006

Woensdag 11 Oktober 2006: Hector Van Oevelen

Klik hier voor de foto's

DE HOFDICHTER VERTELT...Pinnochio In Wonderland....

De goedgevulde lamme Goedzak - en dan bedoel ik niet de goedaardige lamlendige maar hondstrouwe vriend van Tijl Uilenspiegel, maar wel het oergezellige bruin café in de Bloemekensgang te Turnhout - verwelkomde zowaar Pinokkkio … Ook hier gaat het niet om de houten hansworst die in 1874 in Italië op de jeugd werd losgelaten, zoals de spreker van die avond het passend verwoordde, maar wel om een satirische persiflage van dit ventje, ons gebracht door de alom bekende hofdichter van 't Pallieterke: Hector Van Oevelen.

Getooid met de duidelijke kenmerken van het leugenachtige houten mannetje dat mens wilde worden zette de spreker meteen de toon. Hoewel meteen duidelijk werd dat het om een politieke persiflage ging, door naast het groene tirolerhoedje en de lange neus ook een intellectualistisch ogend brilletje en twee grote konijnentanden te dragen… Onze Pinokkio liet ons trouwens in de gekende ironische stijl van 't Pallieterke kennis maken met de kleine kanten - en dat zijn er nogal wat - van de belgische politiek. Humor, sarcasme en ironie volgden elkaar op in een wisselende opeenvolging van gedichten, grafschriften, odes en lofzangen, ballades en zelfs parafrasen op bekende citaten van grote poëten, dichters en schrijvers uit onze gewijde geschiedenis. Passend werd de avond ingezet met de slotzin uit het echte sprookje van Pinokkio: "…toen hield Pinokkio op pop te zijn en werd een mens." Zo wisten we meteen waar we met onze blauwe premier aan toe waren.

Hoewel het hier niet de bedoeling kan zijn om alle voorgedragen poëtische beslommeringen van onze hofdichter te brengen, kan ik toch niet nalaten een en ander te citeren om de afwezigen een goed idee te geven hoe de avond verlopen is. Ik wil de lezer onmiddellijk mijn verontschuldigingen vragen voor de onvolledigheid, maar tot mijn spijt behoor ik niet tot de generatie die met steno is grootgebracht, zodat ik niet snel genoeg kon opschrijven wat er allemaal gezegd werd, zodoende…

De onderwerpen die Hector behandelde waren varia en zoals verwacht kreeg elke politicus van enig niveau wel een veeg uit de pan. Eerst een persiflage van Verhofstadt - die er die avond wel verdiend nogal veel op de korrel werd genomen - als gastspreker op de Universiteit te Gent waar hij de Vlaamse studenten een en ander kwam wijsmaken over de crisis met Laurette Onckelinckx en over zijn vriend Elio. De blauwselblauwe patatten kregen het die avond uitermate hard te verduren, zelfs het kleine Bartje Somers moest eraan geloven. Maar volgens de hofdichter is dit de logica zelf omdat wij nu de slechtste premier kennen die we in de laatste veertig jaar hebben gehad, en ik kan hem hierin alvast geen ongelijk geven.
Maar ook andere recente actuele gebeurtenissen werden met ironische argusogen onder de loep genomen. Een ballade over Sergio en eurosong en de beruchte kniezwengel…met natuurlijk de financiële steunbetuiging van Bertje den Bleiter… Doordenkers zoals "…. (Dan) wordt de Vlaamse leeuw weer opgesloten en worden wij opnieuw een volk van dwazen…" hielden onze geest alert. Na een grafschrift op "onze" koning volgde een niet al te optimistische ballade getiteld "Strijd voor Vlaanderen", waarbij iedereen werd aangegrepen door de harde maar treffende toon. Vanzelfsprekend werd ook het bezoek van de Nederlandse koningin aan de sinjorenstad op de korrel genomen gevolgd door een reeks pittige politieke moppen.

En omdat Vlamingen meestal graag zingen was er ook samenzang. Hector Van Oevelen had voor de gelegenheid een aantal bekende melodieën, zoals "Ach Margrietje" herwerkt tot odes. In dit geval een ode aan de meest "gewichtige" zangeres van Vlaanderen die denkt het ook in de politiek te kunnen maken. Onze spreker verwees haar, ruimdenkend als hij is, wijselijk naar waar ze thuishoort: de kaasboerin… Een grafschrift op een Vlaams BHV- onderhandelaar (guess who?) werd gevolgd door een introductie van nieuwe Vlaamse feestdagen, zoals o.a: de feestdag "Allerdillen".
Ook diepe filosofische bepeinzingen kregen we te verwerken, zoals het prozastukje getiteld: "Wees Vlaming, die god Vlaming schiep" , waarbij de waarheid van Gezelle getoetst werd aan de actualiteit, ervan uitgaande dat de eerst mens een Vlaming was…. Na een grafschrift op Gerolf Annemans volgde een grafschrift op een letterkundige (Brusselmans). Kunstzinnige bedenkingen konden we ons maken wanneer de hofdichter ons de vraag stelde: "bestaat er belgische kunst?" - antwoord: "ja, het is een mengeling van Vlaamse primitieven en Waalse meesters !". Of de oude literatuur herbekeken in het licht van de transfers en andere verspillingen, Bredero geparafraseerd: "'t kan verteren…".

Omdat er regelmatig wat samenzang moet zijn, zongen we op de melodie van "De lichtjes van de Schelde" een gezongen ode aan Patrick…en een "Adieu-lied" opgedragen aan G. Verhofstadt . Van onze eigenste prins Filip vernamen we dat het b. volkslied de brave zeun nu word vervangen door "ouwe taaie" en dat de nieuwe leuze op het wapenschild "belgië brast" wordt. Om onszelf te troosten zongen we samen "laat ons liefste samen sparen, voor 't bankroete vaderland" en "Wie zal Guy Verhofstadtje douwen". Hector vertelde ons ook wat het verschil was tussen een politicus en een prostituee…. "Een politicus houdt tijdens het werk zijn kleren aan" (hoewel, nvdr). Hij bracht ons ook een "ballade van de dingen die niet overgaan" en legde ons uit "hoe ver het nu staat met zerotolerantie voor misdadigers, waarvoor het Vlaams Belang pleit: in het parlement mogen zero's getolereerd worden…"

Nadat een pauze werd ingelast omdat de stem schor was en de kelen droog, vatte Hector van Oevelen onverbeterd het tweede deel van de avond aan in zijn sublieme stijl gespekt met taalkundige spitsvondigheden. Zoals in het eerste deel volgden grafschriften op de 1ste minister, Jos Geysels, Bart Somers, en liederen zoals "ontgroeninge - lied" (over multicultureel gebraad en de leeuwen schransen,…..) elkaar op in een boeiende wemeling van spielereien des geistes. Een van de meest plechtige momenten van die avond was wel het bezoek van de koning zelve, in hoogsteigen persoon en in vol ornaat, die ons rechtstreeks vanuit zijn paleis een en ander kwam vertellen over de inzichten die daar leven…. Liedjes over Rik Daems en zijn Sofietje en levenswijsheden zoals "waar een Waal is, is een weg" brachten ook in het tweede deel de vlam in de pijp. Of verklarende teksten in de nieuwe Van Daele: "De islam is verrijkend : ja, binnenkort beschikt de islam over verrijkt iranium…"

Om de afwezigen zeker te laten beseffen dat ze een unieke avond gemist hebben, kan ik niet anders dan u hier tot slot nog enkele grafschriften te citeren.

Grafschrift voor de minister van landsverdediging
"Hier ligt Flahaut,
Houden zo"

Grafschrift voor Geysels.
" Hij kende voor de boze VB-ers geen pardon,
Dat komt ervan, hij ligt begraven onder zijn cordon…"


Grafschrift voor De Gucht:
"Maak geen gerucht,
hier ligt De Gucht,
En wat er van de man nog rest
Is voer voor kevers voor de mest"


Grafschrift voor Vera Dua
" In stilte heeft Vera Dua de geest gegeven
Haar volgelingen treuren…… alle zeven"


Grafschrift op Yves Leterme
"Hier ligt begraven Yves Leterme
Tot aan de stembusgang ne ferme,
Maar achteraf,…. Ocherme! "


Grafschrift voor J.M. Dedecker
"Ben wat gaan rusten voor het rijk van Guy voorbij is
Roep mij maar als er voor mij een postje vrij is."


Met dit laatste grafschrift werd ook de avond ten grave gedragen, zodat we bij een goed gevuld glas gerstenat nog wat konden napraten. Hector Van Oevelen is naar mijn mening nog bijlange na niet uit zijn lood geslagen en bezit nog meer dan voldoende energie om ons - in navolging van de onvolprezen Cothvoghel - nog jaren lang met zijn dichterlijke spitsvondigheden te vermaken.

Erik De Quick